Częste pytania 4

P. W rozdziale 7 Thao stwierdza, że księżyc zderzy się z Ziemią za około 195000 lat. Pomiary naszych naukowców wskazują, że księżyc oddala się od Ziemi około 1 cm/rok. Czy to nie obala książki?

(odpowiedź dr Tomasza Chałko) Poprawność wniosków, w tym tzw. „naukowych”, zależy od założeń przyjętych (i pominiętych) przy ich wyciąganiu. Dlatego musisz przeanalizować metodę i założenia, jakie przyjmują nasi naukowcy, z takim samym sceptycyzmem, z jakim próbujesz zbadać książkę.

Metoda pomiaru odległości Ziemi od Księżyca polega na odbijaniu światła (impulsów laserowych) od reflektorów umieszczonych na powierzchni księżyca i mierzeniu czasu, po jakim odbite światło dociera do czujników na powierzchni Ziemi.

Przez „odległość” między Ziemią a Księżycem powinniśmy mieć na myśli odległość między ich środkami ciężkości dlatego, że położenie środków ciężkości decyduje o ich wzajemnych trajektoriach.

Ale pomiary laserowe mierzą odległość między powierzchniami Ziemi i księżyca a nie ich środkami ciężkości. Wniosek który cytujesz, jest oparty na założeniu że położenie środków ciężkości Ziemi i księżyca jest stałe (niezmienne) w obu obiektach i że się ono nie zmienia w czasie.

W rzeczywistości – ani Ziemia, ani księżyc nie są ciałami sztywnymi. Ich wnętrza są częściowo płynne i półstałe. Położenie ich środków ciężkości zmienia się w czasie i zależy od tzw. „pływów” (różnicowych sił grawitacyjnych wzajemnego przyciągania).

W rezultacie pływów, środki ciężkości zarówno Ziemi jak i księżyca są ekscentryczne w stosunku do ich powierzchni.

Środek ciężkości księżyca jest przemieszczony ~w kierunku Ziemi, a środek ciężkości Ziemi jest przemieszczony ~w kierunku księżyca.

W przypadku Ziemi, która się obraca wokół własnej osi, pływy przemieszczające jej jądro stanowią źródło ciepła we wnętrzu planety. Pływy wytwarzają około 45% ciepła produkowanego przez wnętrze planety i zapobiegają jego stygnięciu.

Kiedy wnętrze Ziemi się przegrzewa, jak to obecnie ma miejsce w wyniku efektu cieplarnianego w atmosferze, z roku na rok zwiększa się ekscentryczność środka ciężkości Ziemi wywołana pływami. Wrażenie, że powierzchnia księżyca się od Ziemi „oddala” jest sygnałem niebezpiecznego zakłócenia równowagi we wnętrzu Ziemi, i powinno to być niezwykle pilnym alarmem dla ludzkości.

Zobacz artykuł http://nujournal.net/eccores1.pdf

i wykład

https://youtu.be/-lLgA9C1G4c , aby uzyskać więcej informacji.

Uwzględniając pływowe zmiany położenia środka ciężkości Ziemi, można również wyjaśnić pewne notoryczne i niewyjaśnione błędy w pozycjach satelitów.

„Nie pozory, ale to, co się za nimi kryje jest najważniejsze”.

P: Czy Michel miał kontakt z TJehoobą po powrocie na Ziemie?

O: Tak. Kiedy pisał książkę odręcznie po francusku, Michel miał częsty telepatyczny kontakt z Thao, która mu dyktowała i przypominała szczegóły. Następny kontakt telepatyczny nastąpił w 1995 roku kiedy Michel wystąpił przed kamerami telewizyjnymi w USA. Michel dostał wtedy pozwolenie żeby omówić niektóre szczegóły odwiedzin Ziemi przez rożne rasy ludzkie w naszej Galaktyce.

Z tego co mi Michel powiedział, jego „osobisty” kontakt z Thao po jego powrocie na Ziemie nastąpił tylko 2 razy, w obu przypadkach metodą astralną – bez kontaktu fizycznego.

Pierwszy kontakt nastąpił, kiedy Michel przygotował angielskie wydanie Misji do druku w Australii. Thao pokazała wtedy Michelowi jego przedostatnie (80-te) życie, którego mu na TJehoobie nie pokazano. Michel zrozumiał wtedy dlaczego musiał wrócić na planetę smutku: w swoim poprzednim (80-tym) życiu popełnił poważne błędy. Nie czuję się upoważniony, żeby te błędy tutaj opisywać.

Drugi kontakt nastąpił krótko przed śmiercią Michela. Michel zadzwonił do mnie z Wietnamu żeby się pochwalić i mi powiedzieć że Thao wyraziła zadowolenie z procesu rozprzestrzeniania książki Misja na Ziemi, za który przyjąłem odpowiedzialność w 2000 roku.

P: Gdzie można znaleźć życiorys Michela Desmarquet’a ?

O: tutaj

poprzednie pytania